صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۱

دستی به جام باده حمرایم آرزوست دست دگر به گردن مینایم آرزوست چون ریگ، سیر دامن صحرایم آرزوست تخت روان ز آبله پایم آرزوست پرگاروار با قدم آهنین خویش گشتن به گرد نقطه سودایم آرزوست تا از جگر برآورم این خارها که هست از دهر سوزنی چو مسیحایم آرزوست گردد ز بیم سوختن خود کباب من بیدرد را گمان که تماشایم آرزوست نتوان به عیب خویش رسیدن ز راه چشم آیینه داری از دل بینایم آرزوست آیینه‌ام سیه شده از قحط همنفس روشنگری ز طوطی گویایم آرزوست امید بوسه از دهن تنگ آن نگار بیجاست گر چه، خواهش بیجایم آرزوست زان دم که چشم من به سراپای او فتاد گشتم تمام چشم و سراپایم آرزوست عالم به چشم من دل فرعون گشته است صبح امید ازان ید بیضایم آرزوست صائب بهشت اگر چه نیاید به چشم من دزدیده دیدن رخ زیبایم آرزوست