صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۸

از رفتن تو باغ پریشان نشسته است گل در کمین چاک گریبان نشسته است دامن کشیدن از کف عشاق سهل نیست یوسف ازین گناه به زندان نشسته است در روزگار کشتی عاشق شکست ما دریا به خواب رفته و طوفان نشسته است شوریده‌ای کجاست قدم در میان نهد؟ شد مدتی که شور بیابان نشسته است در راه خاکساری ما چوب منع نیست این گرد بر بساط سلیمان نشسته است شد مدتی که داغ سیه روزگار ما در انتظار صبح نمکدان نشسته است از حال دل مپرس که با اهل عقل چیست دیوانه‌ای میانه طفلان نشسته است تا آمده است سینه صائب به جوش فکر از جوش، بحر قلزم و عمان نشسته است