صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶۱

عارف به اختیار خود از سر گذشته است این رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است از ترکتاز حادثه، صحرای سینه‌ام کشتی است بی‌حصار که لشکر گذشته است گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال از جویبار ساقی کوثر گذشته است یک دل به جان رساند من دردمند را از بار دل چها به صنوبر گذشته است فریاد می‌کند خط و خالت که کلک صنع بر صفحه رخ تو مکرر گذشته است دل با صفا ز علم و هنر صلح کرده است آیینه من از سر جوهر گذشته است آسوده باش‌ای فلک از انتقام ما کاین شیر از شکاری لاغر گذشته است فرداست استخوان تنش توتیا شده است بر روی خاک هر که بلنگر گذشته است تکرار را به طوطی نوحرف داده است صائب ز گفتگوی مکرر گذشته است