صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶۳

بر طفل اشک خون جگر دست یافته است در آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟ بتوان به حرف نرم دل سنگ آب کرد شیر از ملایمت به شکر دست یافته است زین طفل مشربان ز مکتب گریخته آفت ز شش جهت به ثمر دست یافته است سیری ز آب تیغ ندارد شهید ما بر آب خضر تشنه جگر دست یافته است افتادگی چرا نکند کس شعار خویش؟ زلف از فتادگی به کمر دست یافته است خود را چسان به بوسه تسلی کنم ازو؟ موری به تنگهای شکر دست یافته است در هم نریخته است اگر مهره نجوم چون بدگهر به پاک گهر دست یافته است؟ امروز نیست دست جفای فلک دراز دیری است تا بر اهل هنر دست یافته است بی‌گریه‌ای مباش که شبنم به طرف باغ بر گل ز فیض دیده‌تر دست یافته است نبود عجب که خنده نو کیسگی زند گل یک دو روز شد که به زر دست یافته است فرهاد هم به کوه و کمر برده است راه خسرو اگر به گنج گهر دست یافته است (خواهد شدن چو لاله بناگوش میکشان از نوبهار تاک شرر دست یافته است) برگشته است همچو صدا بی‌اثر ز کوه فریاد ما کجا به اثر دست یافته است؟ چون آب، موج می‌زند از جبهه صدف کز پاک طینتی به گهر دست یافته است بی‌سیلی و تپانچه کسی از دست می‌دهد؟ بر طفل شوخ چشم، پدر دست یافته است صائب شکر به تنگ بود در کلام تو کلک تو بر کدام شکر دست یافته است؟