صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶۶

زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است ابروی او به پشت کمانم گرفته است من چون هدف نمی‌روم از جای خویشتن پیکان او عبث به زبانم گرفته است چون از میان خلق نگیرم کناره‌ای؟ فکر کنار او به میانم گرفته است آتش چگونه دست و گریبان شود به خار؟ عشق ستیزه خوی، چنانم گرفته است صائب چو ابر گریه اگر می‌کنم رواست آتش چو برق در رگ جانم گرفته است