صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶۹

تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است از دیده‌ام سراسر جنت فتاده است داند که روح در تن خاکی چه می‌کشد هر نازپروری که به غربت فتاده است چون شمع آه می‌کشم از بهر خامشی تا کار من به دست حمایت فتاده است دیوار اگر فتد به سرش چتر دولت است بر فرق هر که سایه منت فتاده است داند که خار و خس چه ز گرداب می‌کشد آن را که ره به حلقه صحبت فتاده است از آسیای چرخ نشد نرم دانه‌ای دنبال من چه سنگ ملامت فتاده است؟ اکنون که رعشه از کف من برده اختیار دستم به فکر دامن فرصت فتاده است دل را ز درد و داغ محبت شکیب نیست در بحر بیکنار حقیقت فتاده است با دیده‌ای که می‌شود از نور ذره آب کارم به آفتاب قیامت فتاده است چون از کنار دست نشویم که کشتیم صائب به چارموجه کثرت فتاده است