صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷۰

دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است پرهیز را شکسته به جا اوفتاده است گردید توتیای قلم استخوان، هنوز سنگ ملامت از پی ما اوفتاده است بر روی دست باد مرادست کشتیم کارم ز ناخدا به خدا افتاده است بر دوش دار از تن منصور سر ببین آتش کجا، سپند کجا اوفتاده است یک گل زمین ز سایه دولت شکفته نیست گویا گره به بال هما اوفتاده است صد بار بیش حاصل چین از میانه برد زلفش کنون به فکر صبا اوفتاده است صائب چگونه سر ز گریبان برآوریم؟ شغل سخن به گردش ما اوفتاده است