صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۸۶

لعلت به خنده پرده گل را دریده است آیینه از رخت گل خورشید چیده است نظاره تو تازه کند داغ کهنه را این لاله گویی ز دل آتش چکیده است اسباب تیره بختی ما دست داده است تا سرمه‌ات به گوشه ابرو رسیده است کار تو نیست چاره درد من‌ای مسیح این شیوه را تبسم او آفریده است ما برق را بر آتش غیرت نشانده‌ایم سیماب در قلمرو ما آرمیده است