صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۸۸

تا سینه‌ام به داغ محبت رسیده است پروانه‌ام به مهر نبوت رسیده است تا دل ز خارخار تمنا شده است پاک بیمار من به بیشتر راحت رسیده است نی می‌کند به ناخن من دیده شکر تا مور من به خاک قناعت رسیده است از بوی پیرهن گذرم آستین فشان تا دست من به دامن فرصت رسیده است گوهر شده است قطره سیماب جلوه‌ام تا دیده‌ام به عالم حیرت رسیده است لذت ز بوسه دهن مار می‌برم تا پای من به حلقه صحبت رسیده است یک عمر غوطه در جگر خاک خورده‌ام تا ریشه‌ام به اشک ندامت رسیده است دزدیده‌ام ز ننگ گرفتن در آستین دستم اگر به دامن دولت رسیده است غیرت شده است مهر دهان، ورنه عمرهاست طومار صبر من به نهایت رسیده است گوهر شده است در صدف قدر دانیم گر قطره‌ای ز ابر مروت رسیده است سیری ز دیدن تو ندارد نگاه من چون قحط دیده‌ای که به نعمت رسیده است کشتی ز چار موجه به ساحل رسانده است صائب ز صحبت آن که به خلوت رسیده است