صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۹۵

تا در ترددست نفس، جان روانه است بر باد پای عمر، نفس تازیانه است عاشق کجا به فکر سرانجام خانه است؟ مرغ ملول را ته بال آشیانه است گشتیم پیر از غم دنیا و آخرت پشت کمان خمیده ز فکر دو خانه است آوازه رحیل کز او خوابهاست تلخ پای به خواب رفته ما را فسانه است کوتاه دیدگی است نفس راست ساختن بر توسنی که موج نفس تازیانه است حیرت امان نمی‌دهدم تا نفس کشم بیچاره طوطیی که در آیینه خانه است زین سرکشان که گردن دعوی کشیده‌اند از هر که عشق گرد برآرد نشانه است روی شکفته خرده جان را دهد به باد کم عمری گل از نفس بیغمانه است دل می‌برد به چین جبین دلربای من این صید پیشه را گره دام دانه است پروانه‌ها فسرده، خموشند شمعها در محفلی که پای ادب در میانه است روشندلان ز هر دو جهانند بی‌نیاز خورشید را ز چهره زرین خزانه است روی زمین ز شکوه گردون لبالب است هر کس که هست زخمی ازین شیشه خانه است آبی که زندگانی جاوید می‌دهد دارد اگر وجود، شراب شبانه است آغوش بحر بی‌گهر شاهوار نیست دل چون دو نیم شد صدف آن یگانه است تسلیم می‌کند به ستم ظلم را دلیر جرم زمانه ساز فزون از زمانه است هر کس به قدر هوش خود آزار می‌کشد در بحر پر کنار، خطر بیکرانه است صائب ز کوی عشق به جایی نمی‌روم چون کعبه قتلگاه من این آستانه است