صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۴

گنجینه جواهر ما پاک گوهری است نقدی که در خزانه ما هست بی‌زری است بر ما چه اعتراض که بی‌قدر و قیمتم؟ گوهر اگر به خاک فتد جرم جوهری است در کار عشق سعی به جایی نمی‌رسد در بحر دست و پا زدن از ناشناوری است دارد دل ترا هوس از عشق بی‌نصیب این شیشه چون تهی شود از می‌پر از پری است در اشک و آه اگر نکند صرف، غافل است چون شمع زندگانی آن کس که سرسری است پیری چه خون که در جگر ما نمی‌کند قد دوتای ما دویم چرخ چنبری است گفتار دلفریب تو در پرده حجاب سیلاب عقل و هوش چو سر گوشی پری است باقی ز خیر کن زر و سیم فناپذیر ای خواجه گر ترا هوس کیمیاگری است دلبسته هوا به نسیمی فتد ز پا کوتاهی حیات حباب از سبکسری است صائب ز مال حرص یکی می‌شود هزار بیدرد را گمان که غنا در توانگری است