صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۱۶

چندین جمال هست نهان در جلال دوست خوشتر ز گوشوار بود گوشمال دوست پیوند نابریده میسر نمی‌شود موقوف انقطاع بود اتصال دوست در پرده آب کرد دل کاینات را ای وای اگر ز پرده برآید جمال دوست اوج وصال در خور پرواز ما نبود بی‌بال و پر شدیم به امید بال دوست پیوسته با محیط بود جویبار موج دل را که منع می‌کند از اتصال دوست؟ بر سنگ زن که آهن زنگار خورده‌ای است آیینه‌ای که آب نشد از مثال دوست چون طفل روزه دار، سراپای دیده‌ایم تا از کدام ابر برآید هلال دوست معنی ربوده است مرا بیشتر ز لفظ پروای دوست نیست مرا از خیال دوست موج و حباب تیره کند بحر صاف را حاجت به خط و خال ندارد جمال دوست گردد ز خشکی وتری شاخ مختلف عام است ورنه فیض نسیم وصال دوست از ناله و فغان نشود طبع من ملول جمع است خاطرم ز دل بی‌ملال دوست در نوبهار حشر نیاید برون ز خاک هر دانه دلی که نشد پایمال دوست بگذر ز سر، که هر که درین راه سر نباخت در جیب خاک ماند سرش ز انفعال دوست هر ذره‌ای نوای اناالشمس می‌زند در خانه‌ام ز روشنی بی‌زوال دوست ظرف حباب در خور بحر محیط زیست صائب مرا بس است امید وصال دوست