صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدندان ریختن عقد سخن زیر و زبرگردد کف افسوس میگردد صدف چون بیگهر گردد به اندک فرصتی میگردد از جان سیر تن پرور زگوهرهای فربه رشته لاغر زودتر گردد مکش رو در هم از طوفان چو بیظرفان درین دریا که هر چینی که بر ابرو زنی موج خطر گردد اگر چون خار و خس خود را زبی برگی سبک سازی درین دریا ترا هر موجهای بال دگر گردد زخود بیگانه، با خلق آشنا گشتم ندانستم که هر کس آشنای خود نگردد دربدر گردد مرا میزیبد از اهل بصیرت لاف بینایی به قدر داغ اگر دل آدمی را دیده ور گردد به ذوقی شویم از جان دست در سرچشمه تیغش که خضر از آب حیوان با دهان خشک برگردد رود از دست بیرون زر چو بیش از قدر حاجت شد که خون فاسد چو شد آهن ربای نیشتر گردد کنار و بوس میخواهم زخوبان، نیستم طوطی که از آیینه رخساران به حرف و صوت برگردد دل روشن زموج انقلاب آسوده میباشد نجنبد آب گوهر بحر اگر زیر و زبر گردد دل افسرده نگشاید به حرف دلگشا صائب نسیم از غنچه پیکان گریبان چاک برگردد