صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیکسی را کعبه مقصود میدانیم ما خضر را شمشیر زهرآلود میدانیم ما هستی مطلق بود از خودنمایی بینیاز هر چه آید در نظر نابود میدانیم ما نیست ما را وحشتی از برگریزان حواس این زیانها را سراسر سود میدانیم ما بار منت برنمی تابد دل آزادگان ترک احسان را ز مردم جو میدانیم ما آفتاب و ماه را با آن ضیا و روشنی دیدههای شیر خشم آلود میدانیم ما حق به دست ماست گر چشم از جهان پوشیدهایم آسمان را خانه پردود میدانیم ما شورش محمود، عالم را اگر بر هم زند از ایاز عاقبت محمود میدانیم ما با دل بیآرزوی خویش میبازیم عشق رتبه این آتش بیدود میدانیم ما برنمی دارد رعونت خاطر آزادگان سرو را شمشیر زهرآلود میدانیم ما حلقه در از درون خانه باشد بیخبر دیدههای باز را مسدود میدانیم ما دعوی هستی درین میدان دلیل نیستی است هر که فانی میشود موجود میدانیم ما در شبستان رضا تیغ زبان شکوه نیست شمع ناحق کشته را خشنود میدانیم ما در دل هر کس که صائب آه دردآلود نیست بیتکلف، مجمر بیعود میدانیم ما