صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نسیم صبحگاه از غنچهام دلگیر برگردد گره چون محکم افتد ناخن تدبیر برگردد بشو دست از دل دیوانه چون گردید صحرایی که ممکن نیست کس زان خاک دامنگیر برگردد زجان سیرست هر کس از حریم عشق میآید که مهمان از سر خوان کریمان سیر برگردد غم از دل میبرد نظاره لبهای میگونش چه صورت دارد از میخانه کس دلگیر برگردد؟ نظر چون عاشق بیتاب بردارد زرخساری که از گرداندن او چهره تصویر برگردد به دل برگشت گرد آلود خجلت آهم از گردون چو صیادی که دست خالی از نخجیر برگردد به همواری توان مغلوب کردن خصم سرکش را زروی نرم موم اینجا دم شمشیر برگردد اگرچه سنگ طفلان توتیا کرد استخوانش را نشد مجنون ما از کوچه زنجیر برگردد برات قسمت حق گرچه برگشتن نمیداند زبخت واژگون ما به پستان شیر برگردد کمان چرخ را زه میکند گردن فرازیها اگر دزدد هدف سر در گریبان، تیر برگردد به زخم اولین از عشق بیپروا قناعت کن به صید کشته خود نیست ممکن شیر برگردد ندارد حاصلی با سخت رویان گفتگو صائب که چون باشد هدف از سنگ خارا، تیر برگردد