صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آسمان را خانه زنبور میدانیم ما انجمش را دیدههای شور میدانیم ما نشأه سرشار در میخانه افلاک نیست صبح را خمیازه مخمور میدانیم ما جز فضای دل، به زیر آسمان هر جا که هست تنگتر از چشم تنگ مور میدانیم ما نعمت الوان ندارد غیر خون خوردن ثمر قدر نان خشک و آب شور میدانیم ما هر که میپوشد ز بیداری نظر دلهای شب در طریق معرفت شبکور میدانیم ما ذرهای خالی ازان خورشید عالمسوز نیست لاله را فانوس شمع طور میدانیم ما چون برون آرد شراب لعل ما را از خمار؟ خون دل را باده کم زور میدانیم ما هر سفالی را که از آبش دلی گردد خنک به ز چینی خانه فغفور میدانیم ما میکشد ما را کجی در خاک و خون چون تیغ کج راستی را رایت منصور میدانیم ما دیده ما از رخ مستور روشن میشود چهره بیشرم را بینور میدانیم ما گر چه ما با ماه کنعان زیر یک پیراهنیم از حیا خود را همان مهجور میدانیم ما ساده لوحی بین، که خود را با کمال اختیار از غلط بینی همان مجبور میدانیم ما با دل مجروح ما هر کس خنک بر میخورد بیتکلف، مرهم کافور میدانیم ما هر که بر عیب کسان دارد نظر از عیب خویش گر سراپا چشم باشد، کور میدانیم ما خانه هر دل که از سیلاب بیزنهار عشق میشود زیر و زبر، معمور میدانیم ما دیده ما چون شود روشن ز دیدار بهشت؟ زال دنیا را ز مستی حور میدانیم ما چشم ما از سرمه توحید تا روشن شده است سنگلاخ این جهان را طور میدانیم ما نیست صائب در نگاه گرم ما را اختیار این کشش از جانب منظور میدانیم ما