صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدامان ترم ریگ روان سیراب میگردد نمک در دیده من پردههای خواب میگردد چه کفر نعمت از من در وجود آمد نمیدانم که در پیمانه من خون شراب ناب میگردد چنان از ناله من بیستون را دل به درد آمد که از پهلو به پهلو چون دل بیتاب میگردد زاقبال بلند من سکندر داغها دارد که آب خضر در پیمانهام خوناب میگردد رخش از قبله برگردد، به خود هر کس که روی آرد کند هر کس زخود قالب تهی محراب میگردد به هر منزل که آن خورشید تابان پرتو اندازد به چشم روزن غمخانه من آب میگردد زحسن بحر یکتایی نظر بازی خبر دارد که برگرد سر هر قطره چون گرداب میگردد مکن خشکای سپهر بیمروت چشم مجنون را کز این سرچشمه چندین کاروان سیراب میگردد چه افتاده است چون پروانه بر آتش زنم خود را؟ که کار من تمام از پرتو مهتاب میگردد غبارآلود امکان را صفا در بیخودی باشد که دریا باعث آرامش سیلاب میگردد مده دامان اکسیر قناعت را زکف صائب که خاکستر به قانع بستر سنجاب میگردد