صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خدمت بنده از آزادمردان زود میگردد ایاز از حسن خدمت عاقبت محمود میگردد به عشق آویز، دل را از هوس گر پاک میخواهی که از آتش زر مغشوش خالص زود میگردد به دریا میرسد ابر بهار از قطره افشانی زیان مایه داران مروت سود میگردد نماند دست ارباب کرم در آستین هرگز که در جیب کریمان زر چو گل موجود میگردد چرا مهر خموشی از لب گفتار بردارم؟ که روشن خانهام زین روزن مسدود میگردد به پیغامی مرا دریاب اگر مکتوب نفرستی که بلبل در قفس از بوی گل خشنود میگردد سرایت میکند در بیگناهان خشم جباران زمین را میدرد شیری که خشم آلود میگردد زقتل عاشقان رنگین نشد مژگان خونریزش که بیآب است هر تیغی که خون آلود میگردد گرامی دار صائب سینه چاکان محبت را کز این محراب هر کس سرکشد مردود میگردد