صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخشکی در دهانم آب گردآلود میگردد درین ساغر شراب ناب گردآلود میگردد بر آرم چون سر از خجلت میان خانه پردازان؟ که از ویرانهام سیلاب گردآلود میگردد ندارد خاطر آزاده تاب خشکی منت دلا ز خونگرمی احباب گردآلود میگردد زنقش علم رسمی ساده کن آیینه دل را که از موج و حباب این آب گردآلود میگردد زنقش علم رسمی ساده کن آیینه دل را که از موج و حباب این آب گردآلود میگردد ندارد صحبت اشراق نوری در زمان ما کتان از پرتو مهتاب گردآلود میگردد زدین ناقص من سبحه چون زنار میپیچد ز زهد خشک من محراب گردآلود میگردد اگر گرد یتیمی گوهرم از دامن افشاند سراسر بحر چون سیلاب گرد آلود میگردد زغم چون سینه پررخنه را مانع توانم شد؟ که این منزل زچندین باب گردآلود میگردد غبار فتنه خط گر چنین برخیزد از رویش دل خورشید عالمتاب گردآلود میگردد زخورد و خواب بگذر گر سخن را پاک میخواهی که این گوهر زخورد و خواب گردآلود میگردد غبار کینه در دل جا نگیرد بیقراران را زبیتابی کجا سیماب گردآلود میگردد؟ زبس با خاکساری خون من زد جوش یکرنگی زقتلم خنجر قصاب گردآلود میگردد عرق بارست بر رخسار شرم آلود او صائب زشبنم این گل سیراب گردآلود میگردد