صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر هر کس که گرم از باده منصور میگردد به چشمش چوب خشک دار نخل طور میگردد سر دارالامان نیستی گردم، که هر موری در آن مهمانسرا همکاسه فغفور میگردد چه خواهد شد من افتاده را از خاک برداری؟ کف دست سلیمان پایتخت مور میگردد مگردان روی جرأت از دم شمشیر نومیدی که آه سرد آخر مرهم کافور میگردد شکر از تلخکامان باز میگیری، نمیدانی که تنگ شکرت آخر نصیب مور میگردد کمان کهکشان از آتش آهم ملایم شد کمان چین ابروی تو کی کم زور میگردد؟ تماشای ترا بر هیچ کس غیر از تو نپسندم که گر این است حسن، آیینه چشم شور میگردد اگر یک لحظه از خال لب او چشم بردارم سویدا در دل بیطاقتم زنبور میگردد به فکر دامن دشت عدم گاهی که میافتم به چشمم چار دیوار عناصر گور میگردد تلاش بزم بیکیفیت گردون مکن صائب که جای جام میآنجا سر مخمور میگردد