صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۶۲

گشتم غبار و غیرت ناورد من همان در چشم خصم خاک زند گرد من همان میخانه را به آب رسانید ساغرم گل می‌کند خزان ز رخ زرد من همان صبح قیامت از تب خورشید شد خلاص از استخوان برون نرود درد من همان دارم چو صبح اگر چه به بر آفتاب را خون می‌تراود از نفس سرد من همان با بحر اگر چه دست در آغوش کرده است چون موج می‌تپد دل بی‌درد من همان صائب اگر چه کرد برابر مرا به خاک دارد سپهر دون سر ناورد من همان