صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۶۸

پیش قضای حق دم چون و چرا مزن در بحر بی‌کنار عبث دست و پا مزن تا در دل تو داعیه اعتراض هست خاموش باش و دم ز مقام رضا مزن کوته شود زبان ملامت ز احتیاط با دیده گشاده قدم بی‌عصا مزن سهل است ناامید ز بیگانگان شدن با جان پر امید در آشنا مزن در آتش است نعل سفر رنگ و بوی را دامن گره به دامن این بی‌وفا مزن در خاک کن نهان قلم استخوان من آتش به دفتر پر و بال هما مزن مجنون گرفت دامن محمل به دست صبر بیهوده قطره در طلب مدعا مزن صائب کباب شد دل عالم ز ناله‌ات در پرده بیش ازین سخن آشنا مزن