صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۷۱

دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن کآیینه شکسته چراغان شود ز حسن گر تن دهد به کاوش مژگان اسیر عشق هر رخنه‌ای ز دل لب خندان شود ز حسن هر سینه‌ای که هست در او خارخار عشق بی‌منت بهار، گلستان شود ز حسن شورابه سرشک اسیران تلخکام شیرین چو آب چشمه حیوان شود ز حسن سنگ ملامتی که به خونین دلان رسد سیرابتر ز لعل بدخشان شود ز حسن هر آه سرد کز دل عشاق سر کشد سرسبز همچو سرو خرامان شود ز حسن بخت سیاه من چه عجب سبز اگر شود جایی که آه، سنبل و ریحان شود ز حسن صائب بهشت نقد که جویای اوست خلق مخصوص دیده‌ای است که حیران شود ز حسن