صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۰

یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من با هیچ قفل راست نیامد کلید من در سنگ از شرار و شرر می‌دهم خبر افلاک یک ستاره ندارد به دید من با تیغ پاک کرده‌ام اینجا حساب خود از خاک، روی شسته برآید شهید من مردان هزار فوج ز همت شکسته‌اند غافل مباش از سپه ناپدید من ابر سیاه، پرده سیلاب فتنه است ایمن مشو ز آفت چشم سفید من این آن غزل که گفت مسیحای زنده دل کاین خلق نیست در خور گفت و شنید من