صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۹۸

از دستبرد ناله آتش زبان من چون جوی شیر، آب شده است استخوان من تا دست می‌زنی به هم، از دست رفته‌ام بر بادپای گرد سوارست جان من گلچین به جای گل کف افسوس می‌برد از باغ و بوستان همیشه خزان من انگشت اگر شود خس و خاشاک این چمن نتوان سخن چو غنچه کشید از زبان من ذرات روزگار بود خوشه چین مرا گرم است ازان چو مهر جهانتاب نان من از بانگ صور، لذت افسانه می‌برد درمانده است حشر به خواب گران من تیر از تنم چو موی برون آید از خمیر از سنگ بس که نرم شده است استخوان من یارب چه کرده‌ام، که دو منزل یکی کند گرد کسادی از عقب کاروان من چون غنچه صدهزار خم و پیچ خورده است در تنگنای مهر خموشی زبان من از خارخار سینه مرا آشیان بس است گو برق حادثات بسوز آشیان من از موج گریه دامی در خاک کرده است در هر گل زمین مژه خون فشان من تا لعل آتشین ترا بوسه داده‌ام چون لاله سوخته است ز دل تا زبان من پاک است همچو خانه آیینه، خانه‌ام راز نهان بود گل باغ عیان من صائب هزار حیف که در روزگار نیست یک اهل دل که فهم نماید زبان من