صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۸

از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برون چون ناوک کجی که رود از کمان برون از پیر، حرص زرد به مداوا نمی‌رود این تب به مرگ می‌رود از استخوان برون خونم اگر دهی به سگان، می‌کنم حلال خاک مرا مریز ازین آستان برون بوی عبیر پیرهن از گرد ره نرفت هر چند رفت یوسف ازین کاروان برون چون باغ را ز خاطر ما می‌برد بدر؟ ما را اگر ز باغ کند باغبان برون باید به خیره چشمی شبنم بود صبور هر غنچه‌ای که کرد زبان از دهان برون خونش به گردن است که در موج خیز گل آرد به عزم سیر سر از آشیان برون هر کس نشد به حسن غریب تو آشنا آمد غریب و رفت غریب از جهان برون گنج گهر به غارت سیلاب داده‌ای است از هر دلی که رفت غم دلستان برون گردد ز خامشی جگر تشنه آبدار زنهار این عقیق میار از دهان برون در حلقه‌های زلف تو پیچد به خویشتن آهم که کرده است سر از آسمان برون در عقده‌های سرسری چرخ عاجزست از کار عشق، عقل سرآرد چسان برون؟ بردار دل ز عمر چو سال تو شصت شد کز زور شست تیر رود از کمان برون صائب به محفلی که در او نیست روی دل آیینه را میار ز آیینه دان برون