صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۵۶

خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او می‌شود زخم نمایان عمر جاویدان او حسن شرم آلود او زیور نمی‌گیرد به خود شبنم بیگانه را ره نیست در بستان او آستین از شاخ گل دارند دایم بر دهن غنچه‌ها از شرم شکرخنده پنهان او همچو آب زندگانی نیمخورد خضر نیست سر به مهر شرم باشد چشمه حیوان او نعل شبنم را ز برگ لاله بر آتش نهد اشتیاق آفتاب چهره تابان او دامن از دسن نگارین زلیخا می‌کشد ماه مصر از اشتیاق گوشه زندان او عالمی چون گوی گردون بی‌سر و پا گشته‌اند تا که را از خاک بردارد خم چوگان او خودفروشیهاش می‌شد با خریداری بدل یوسف مصری اگر می‌بود در دوران او از خط شبرنگ آورده است فرمانی رخش تا پیچید هیچ دل سر از خط فرمان او روز محشر را به آسانی به شب می‌آورد هر که یک شب را به روز آورد در هجران او تا چه باشد مشت خاک من، که کوه طور را در فلاخن می‌گذارد شوخی جولان او صائب از اندیشه ترتیب دیوان فارغ است هر که باشد سینه روشندلان دیوان او