صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۸۱

نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو مصرع حسن دوبالا نیست در دیوان سرو خون گل از بس که جوش غیرت از رشک تو زد می‌چکد چون شمع آتش از سر مژگان سرو دوستی با تازه رویان عمر می‌سازد دراز صد نهال غنچه پیشانی بلاگردان سرو! حرز آزادی بلاگردان چندین آفت است نیست تاراج خزان را دست بر دامان سرو گر چه طوق بندگی عمری است دارم بر گلو برگ سبزی نیستم شرمنده احسان سرو صائب آن شمشاد قد هرگه به بستان می‌رود می‌شود صد طوق گردن بیشتر نقصان سرو