صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۹

به کوی عشق مبر زاهد ریایی را مکن به شهر بدآموز، روستایی را جماعتی که به بیگانگان نمی‌جوشند نچیده‌اند گل باغ آشنایی را ز زلف ماتمیان ناخنی چه بگشاید؟ قلم چه داد دهد قصه جدایی را؟ چه دل به شبنم این باغ و بوستان بندم؟ که کرده‌اند روان، درس بی‌وفایی را هلاک غیرت آن رهروم که می‌دارد ز چشم آبله پنهان، برهنه پایی را ز نقش شهپر طاوس می‌توان دانست که چشمهاست به دنبال، خودنمایی را نمی‌شود نشود فرق سرکشان پامال سفر به خاک بود ناوک هوایی را تلاش چاشنی کنج آن دهن صائب به کام شکر، شیرین کند گدایی را