صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۹۲

بی‌طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو گوهر بی‌قیمتی، سنگ ته دندان مشو می‌توان کشتن، چو نبود آب، آتش را به خاک خاک خور، مغلوب حرص از بهر آب و نان مشو خویش را در بندگی انداختن از عقل نیست تا نفس داری رهین منت احسان مشو تا نبینی پشت و روی عیب‌های خویش را زینهار از صحبت آیین روگردان مشو مهره گردان نمی‌ماند به حال خویشتن چون تنک ظرفان به اقبال فلک خندان مشو جلوه کردن در لباس عاریت دون همتی است جامه‌ای کز تن برون ناید به آن نازان مشو نیستی آیینه تا باشی ز معنی بی‌نصیب دیده را بگشای، در هر صورتی حیران مشو در مصاف چرخ صائب همت از پیران طلب تا نباشد اسب چوگانی به این میدان مشو