صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۹۵

نگردد بی‌صفا از خط لب گوهرنثار او که می‌شوید سیاهی را عقیق آبدار او سهی سروی که چشم من سفید از انتظارش شد ز تمکین برنمی خیزد غبار از رهگذار او شود چون ناف آهو مشک خون در حلقه چشمش به خاطر بگذراند هر که زلف مشکبار او کجا خودداری از پروانه بی‌تاب می‌آید؟ در آن محفل که با مجمر به رقص آید شرار او می‌ممزوج را از صرف بهتر می‌توان خوردن زیاد از چشم باشد فیض لعل آبدار او دو عالم گر شود زیر و زبر از جا نمی‌خیزد سپندی را که بر آتش نشاند انتظار او تمام عمر باشد روزنش از روز دگر خوشتر شبی چون زلف هر کس سرگذارد در کنار او حلالش باد هر آبی که می‌نوشد درین گلشن چو تا آن کس که گردد آب می‌در جویبار او به جای اشک، آب زندگی در دیده‌اش گردد دل هر کس که چون صائب شود آیینه دار او