صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۹۸

چه باشد حاصل مرغ چمن‌ای گلعذار از تو؟ که از گل می‌خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو مکرر بر سر بالین شبنم آفتاب آمد نشد روشن شود یک بار چشم اشکبار از تو مرا شرمنده کردی از دل امیدوار خود مبادا هیچ کافر در جهان امیدوار از تو! شد از سنگینی بیماریم دل نرم دشمن را به پنهان دیدنی هرگز نگشتم شرمسار از تو به تلخی می‌توانی شکرستان کرد عالم را که دارد آرزوی بوس و امید کنار از تو؟ به جامی دستگیری کن خمارآلوده خود را چراای ابر رحمت بر دلی ماند غبار از تو؟ مرا خود نیست یارای سؤال، آخر چه می‌گویی اگر پرسد گناه من کسی روز شمار از تو به قسمت راضیم‌ای سنگدل دیگر چه می‌خواهی؟ خمار بی‌شراب از من، شراب بی‌خمار از تو نمی‌شد زخمی تیغ تغافل اینقدر صائب اگر می‌بود ممکن قطع امیدای نگار از تو