صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۰۴

زمین از اشک پرشورم به طوفان می‌زند پهلو ز آب گوهره ساحل به عمان می‌زند پهلو ندارد کوتهی در دلربایی زلف ازان عارض که مصرع چون بلند افتد به دیوان می‌زند پهلو ز فکر کاکل او خاطر آشفته‌ای دارم که هر مویم به صد خواب پریشان می‌زند پهلو ز خون کشتگان پروا ندارد تیغ بی‌باکش که موج شوخ بر دریای عمان می‌زند پهلو غزال وحشی من چشم خواب آلوده‌ای دارد که از شوخی رگ خوابش به مژگان می‌زند پهلو تو از بی‌جوهری بر نیم جان خویش می‌لرزی وگرنه تیغ او بر آب حیوان می‌زند پهلو دل سرگشته عشاق چه باشد پیش چوگانش خم زلفی که بر خورشید تابان می‌زند پهلو نمی‌گیرد به ظاهر گر چه دست من سر زلفش ز دل پهلو ندزدیدن به احسان می‌زند پهلو مده دامان عشق از کف سر شهرت اگر داری که داغ عشق بر خورشید تابان می‌زند پهلو ز چشم بد خدا خاک قناعت را نگه دارد! که خون آنجا به نعمت‌های الوان می‌زند پهلو ز اقبال قناعت مور من زیر نگین دارد کف خاکی که بر ملک سلیمان می‌زند پهلو چه خواهد بود صائب نوشخند آن لب شیرین که حرف تلخ او بر شکرستان می‌زند پهلو