صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۱۵

عنان به طول امل داده‌ای دریغ از تو به کوچه غلط افتاده‌ای دریغ از تو دلی که هر دو جهان رونمای او نشود به هیچ و پوچ ز کف داده‌ای دریغ از تو چو سرو با همه باری که بسته‌ای بر دل دلت خوش است که آزاده‌ای دریغ از تو برای خرده سهلی که می‌رود بر باد غمین چو غنچه نگشاده‌ای دریغ از تو فتاده است مکرر ز چشم ما دنیا ازین فتاده تو افتاده‌ای دریغ از تو به محفلی که ادب پا به احتیاط نهد عنان گسسته‌تر از باده‌ای دریغ از تو درین چمن که گل از شوق آب می‌گردد چو آب آینه استاده‌ای دریغ از تو در امید که هرگز نبسته‌ای بر خلق به روی صائب نگشاده‌ای دریغ از تو