صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۲۰

چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی‌تو؟ که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی‌تو خبر به آینه می‌گیرم از نفس هر دم به زندگی شده‌ام بس که بدگمان بی‌تو ز جنبش نفسم چون جرس فغان خیزد ز بس که در دهنم خشک شد زبان بی‌تو چو تخم سوخته کز خاک برنمی آید گره شده است مرا حرف در دهان بی‌تو به پای بوس تو خواهد رسید همچو رکاب چنین که رفته ز کف اشک را عنان بی‌تو بیا و صلح ده این دل رمیده را با تن که بر جناح سفر از لب است جان بی‌تو یکی هزار کنم شور عندلیبان را اگر روم به تماشای گلستان بی‌تو زمین ز پاره دل لاله زار می‌گردد اگر چو غنچه گل واکنم دهان بی‌تو چنان که لاله گرفته است داغ را به میان گرفته داغ مرا در میان چنان بی‌تو به طوق فاخته و سرو اگر نظر فکنم چو تیر می‌جهد از حلقه کمان بی‌تو گریوه هاست ز گرد ملال در راهش اگر به لب نرسد جان ناتوان بی‌تو امان نمی‌دهدم همچو تیغ زهرآلود اگر به سایه سروی کنم مکان بی‌تو به کاروان سبکسیر اشک کوچه دهد اگر گشاده شود چشم خونفشان بی‌تو زند چه آب بر آتش شراب لعل مرا؟ کز آب خضر فتد آتشم به جان بی‌تو ازان لب شکرین همچو نی مرا بنواز که ناله است مرا مغز استخوان بی‌تو بغل گشاده به شمشیر می‌دود چون زخم رسیده صائب بیدل ز بس به جان بی‌تو