صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۲۲

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو گره چو نقطه شود رشته سخن بی‌تو نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد برون ز خانه دود شمع انجمن بی‌تو صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل چنان به خاک برابر نشد که من بی‌تو بیا و صلح ده این همدمان دیرین را که همچو روغن و آبند جان و تن بی‌تو تو تا برون شده‌ای از چمن، ز لاله و گل هزار کاسه خون می‌خورد چمن بی‌تو دگر چه طرف ز ایام می‌توان بستن؟ که صبح عید کند جلوه کفن بی‌تو شود ز شیشه خالی خمار می‌افزون غبار دیده فزاید ز پیرهن بی‌تو کجا رسد به تو پیغام ناتوانی من؟ که تا رسیدن لب، خون شود سخن بی‌تو تو رفته‌ای به غریبی و از پریشانی شده است شام غریبان مرا وطن بی‌تو تبسم تو بود باغ دلگشای چمن چو غنچه سر به گریبان کشد چمن بی‌تو به روی گرم توای نوبهار حسن قسم که شد فسرده دل صائب از سخن بی‌تو