صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۲۸

روزی که پسته دید لب همچو قند او شد خنده زهر در دهن نیم خند او لیلی وشی که شورش سوادی من ازوست یک حلقه است چشم غزال از کمند او جان می‌دهد به نرگس بیمار خلق را عیسی دمی که من شده‌ام دردمند او از لطف همچو اشک شود آب پیکرش از پرده‌های چشم بود گر پرند او آید به رنگ سبزه خوابیده در نظر عمر خضر به سایه سروبلند او یوسف ز بند عشق عزیز زمانه شد دل بد مکن که بنده نوازست بند او از چشم‌تر به آب رسانند عاشقان بر هر زمین که پای گذارد سمند او خون همچو نافه در جگرش مشک می‌شود پیچد به هر غزال که مشکین کمند او آن آتشین عذار به گلزار چون رود گلها کنند خرده خود را سپند او هر چند صید لاغر من نیست کشتنی نومید نیستم ز نگاه کشند او صائب شده است خانه زنبور سینه‌ام از دستبازی مژه‌های بلند او