صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵

شدیم پیر و نشدتر دو چشم بی‌نم ما پلی است آن طرف آب، قامت خم ما ز اشک ما جگر تشنه‌ای نشد سیراب نصیب سوخته جانی نگشت زمزم ما اسیر نفس و هوا ماند دل، هزار افسوس به دست دیو برآورد زنگ، خاتم ما سری ز روزن خورشید برنیاوردیم به رنگ و بوی جهان محو گشت شبنم ما گشاده روی‌تر از سینه کریمانیم اگر ز خویش به تنگی، درآ به عالم ما نمی‌توان غم ما را به خوردن آخر کرد ترحم است بر آن کس که می‌خورد غم ما مثال دیده مورست و ملک جم صائب فضای عالم امکان، نظر به عالم ما