صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵۲

چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شو بگذار رعنایی ز سر بیزار از نیرنگ شو یکرنگی ظاهر بود دارالامان عافیت در حلقه دیوانگان زنهار بی‌فرهنگ شو دل زود می‌گردد سیه زین طارم زنگارگون بگذر ازین ماتم سرا آیینه بی‌زنگ شو زنهار در دار فنا انگور خود ضایع مکن گر باده نتوانی شدن منصوروار آونگ شو جز دل نمی‌باشد مکان آن لامکان پرواز را خواهی به بر تنگش کشی دلتنگ شو دلتنگ شو خالی نمی‌ماند ز زر دستی که احسان می‌کند تقصیر در ریزش مکن خورشید زرین چنگ شو راه از زمین گیری بود در دامن منزل سرش بشکن به دامن پای خود چون راه پیشاهنگ شو خصم درونی از برون بارست بر دل بیشتر با دشمنان کن آشتی با خویشتن در جنگ شو چون آسمان از گوشمال آهنگ می‌سازد ترا بی‌گوشمال آسمان آهنگ شو آهنگ شو هر چند خون باشد ترا روزی ازین وحشت سرا چون لعل از چشم بدان پنهان درون سنگ شو از می‌پرستی گل بود پیوسته صائب سرخ رو پیمانه را از کف مده گلرنگ شو گلرنگ شو