صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۵۷

نفس ظلمانی نمی‌دارد محابا از گناه نیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه از هوا گیرند بی‌مغزان حدیث پوچ را کهربا را می‌پرد چشم از برای برگ کاه می‌کند دل را سیه نور چراغ عاریت نیست ممکن شستن داغ کلف از روی ماه زینهار از کنج عزلت پای خود بیرون منه کز بها افتاد یوسف تا برون آمد ز چاه نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیر بر فروغ خویش می‌لرزد چراغ صبحگاه سجده شکرش به دامان قیامت می‌کشد هر که را صائب شود آن طاق ابرو قبله گاه