صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۶۵

لعل او را بین به دلها بی‌حجاب آویخته گر ندیدی اخگری را در کباب آویخته چون تهیدستی که یابد بر کلید گنج دست دیده حیران در آن بند نقاب آویخته خط مشکین گرد رخسار جهان افروز او مجرمی چندند در روز حساب آویخته چون زنند اهل تظلم دست در زنجیر عدل؟ آنچنان جانها در آن زلف بتاب آویخته شوق آسایش نمی‌داند، وگرنه بی‌حجاب ذره ما در فروغ آفتاب آویخته هیچ کاری از بزرگان برنیاید بی‌شفیع قطره از دریا به دامان سحاب آویخته ساده لوحانی که در دنیای دون پیچیده‌اند تشنه‌ای چندند در موج سراب آویخته از خیال چشم مخمور تو صائب عمرهاست پرده‌ها بر روی بینایی ز خواب آویخته