صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۵۷۴

در دل من رشته آمال می‌گردد گره زلف در این تنگنا چون خال می‌گردد گره نطق من در وقت عرض حال می‌گردد گره حال چون آمد زبان قال می‌گردد گره گرد سرگردیدن ما گرد دل گردیدن است در حضور شمع ما را بال می‌گردد گره صحبت افسردگان افسردگی می‌آورد اشک نیسان در صدف فی الحال می‌گردد گره آتشین تبخال باشد حاصل موج سراب در دل آخر رشته آمال می‌گردد گره بستگی دارد گشایش‌ها مهیا پیش دست گفتگو کم در زبان لال می‌گردد گره خرج خاک تیره می‌گردد چو قارون دانه‌اش در دل هر کس که حرص مال می‌گردد گره از تأمل می‌شود کوتاه راه دور عشق راهرو اینجا ز استعجال می‌گردد گره رزق من امروز تنگ از چشم تنگ چرخ نیست آب من پیوسته در غربال می‌گردد گره هست هر کس را که باغ دلگشایی در نظر در پس زانو چو اهل حال می‌گردد گره رنگ و بو هم می‌شود روشندلان را سنگ راه گر عرق بر چهره‌های آل می‌گردد گره مهر خاموشی نگیرد پیش آه گرم را تب کجا در عقده تبخال می‌گردد گره؟ عقده مشکل حریف ناخن الماس نیست آرزو کی در دل اقبال می‌گردد گره؟ ناله من هر کجا طومار خونین وا کند بلبلان را سر به زیر بال می‌گردد گره همچو مردان بگسل از سوزن کز این دجال چشم رشته بی‌قید را دنبال می‌گردد گره بر لب آتش بیان صائب از دلبستگی گفتگوی عشق چون تبخال می‌گردد گره