صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰

ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟ که خون مرده کند باده را پیاله ما اگر چه بلبل ما هیچ فصل نیست خموش یکی هزار شود در بهار ناله ما کجا به دیده ما هر ستاره می‌آید؟ به روی ماه گشوده است چشم هاله ما ز چشم شور همان در شکنجه‌ایم مدام اگر چه شد چو هما استخوان نواله ما به لوح ساده ز ما همچو صبح قانع شو که حرف، نقطه سهوست در رساله ما کنیم چشم به تسخیر او چگونه سیاه؟ که رم ز سایه خود می‌کند غزاله ما به ما سپهر سیه دل چه می‌تواند کرد؟ به روی داغ گشوده است چشم لاله ما نباشد از دل خود چون کباب ما صائب؟ که غیر شیشه کسی نیست هم پیاله ما