صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۰۵

رخی به شبنم می‌همچو برگ لاله بده دگر به هر که دلت می‌کشد پیاله بده نمی‌دهی قدح بی‌شمار اگر ساقی شمار قطره باران کن و پیاله بده! حریف دور گران سیر نیستم ساقی چو موج آب، مسلسل به من پیاله بده به یاد هر چه خوری می، همان نشاط دهد به ذوق نشأه طفلی می‌دو ساله بده نهاده بر رخ گل نقطه‌های شک شبنم به باغ رو کن و تصحیح این رساله بده نمک ز زهر خصومت جگر گدازترست به هر که زهر به کارت کند نواله بده بهار شد، چه بجا خشک مانده‌ای ای ابر؟ سزای شیشه تقوی به سنگ ژاله بده نشست شعله آواز بلبلان صائب برای خاطر گل ترک آه و ناله بده