صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۳

از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه از آه سرد ماست رگ جان صبحگاه دستی بلند ساز که عمر دراز خضر مدی بود ز دفتر احسان صبحگاه در بیضه طوطی دل زنگار بسته را شکرشکن کند شکرستان صبحگاه هر عقده‌ای که در دل از انجم سپهر داشت شد سر به سر گشاده ز دندان صبحگاه تنگی ز دل، گرفتگی از سینه می‌برد پیشانی گشاده ایوان صبحگاه از شب چو خون مرده جهان آرمیده بود پرشور عشق شد ز نمکدان صبحگاه نانش همیشه گرم بود همچو آفتاب هرکس بود وظیفه خور خوان صبحگاه از اشتیاق جلوه آن آفتاب رو قد می‌کشد چو سرو، خیابان صبحگاه دایم به روی خلق در فیض باز نیست غافل مشو ز چاک گریبان صبحگاه عمر دوباره‌ای که شود تازه جان ازو آماده است در لب خندان صبحگاه بیدار می‌کند دل در خواب رفته را فریاد بلبلان خوش الحان صبحگاه چون گاهواره خشک چه بر جای مانده‌ای؟ تر کن لبی چو طفل ز پستان صبحگاه مردان به آه گرم مکرر ربوده‌اند گوی سعادت از خم چوگان صبحگاه چون آفتاب شد شفقی چهره‌ام ز رشک کز تیغ کیست زخم نمایان صبحگاه از جبهه گشاده به مطلب توان رسید صائب مدار دست ز دامان صبحگاه