صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۱۵

لاله است این که از جگر خاک سرزده؟ یا لیلی است سر ز سیه خانه برزده عنبر به جام باده گلگون فکنده‌اند؟ یا بخت ماست غوطه به خون جگر زده در چادر شکوفه نهفته است برگ سبز؟ یا طوطی است غوطه به تنگ شکر زده از اشتیاق روی توای نوبهار حسن دستی است شاخ گل که گلستان به سرزده چون وا نمی‌کند گره از دل، چه حاصل است زان دستها که سرو به طرف کمر زده؟ صائب چو زخم سینه گل بخیه گیر نیست زخمی که روزگار مرا بر جگر زده