صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۲۹

تا کرد خانه از رخ او روشن آینه گیرد ز آفتاب به گل روزن آینه جوهر مکن خیال، که از بیم غمزه‌اش پوشیده است زیر قبا جوشن آینه در دیده نظارگیان جمال تو بی‌نورتر ز خانه بی‌روزن آینه در روشنی به جبهه خوبان نمی‌رسد گیرد اگر چراغ ته دامن آینه رفتم سیاه نامه ازین تیره خاکدان بردم جلا نداده ازین گلخن آینه روشندلان به نیم نفس تیره می‌شوند یک شبنم فسرده و صد خرمن آینه آورد چشم من به هوای خطش غبار افشاند آن عبیر به پیراهن آینه تا این غزل ز خامه صائب نبست نقش روشن نشد که ذهن کند روشن آینه