صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده‌ای از حساب زندگی روزشمار آسوده‌ای چون می‌گلرنگ خون عاشقان غماز نیست از غبار خط چرا این خاک بر لب سوده‌ای؟ از پشیمانی مشو غافل که روز بازخواست برگ عیش توست هر دستی که بر هم سوده‌ای بی‌قراران نیستند آسوده در زیر زمین از گرانجانیتو بر روی زمین آسوده‌ای بحر رحمت از تو هر ساعت به رنگی می‌شود بس که دامن را به الوان گناه آلوده‌ای تا ز خود بیرون نمی‌آیی سفر ناکرده‌ای گر به مژگان سنگلاخ دهر را پیموده‌ای ترک هستی کن که خاکت می‌فشارد در دهن این می‌ناصاف را صدبار اگر پالوده‌ای رو اگر در کعبه آری سجده بت می‌کنی تا ز زنگار خودی آیینه را نزدوده‌ای گرچه داری در میان خرمن افلاک جای از غلوی حرص چون موران کمر نگشوده‌ای پیش پای سیل افتاده است صحرای وجود تو ز غفلت در خطرگاهی چنین آسوده‌ای عشق را در پرده ناموس پنهان می‌کنی چهره خورشید را صائب به گل اندوده‌ای