صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۶۲

هر که دارد با پریزادان معنی خلوتی همچو مارش می‌گزد هر حلقه جمعیتی در بساط هر که باشد ساغری از خون دل کی چو مینا سر فرود آرد به هر کیفیتی؟ فقر اگر فرمانروای عالم ایجاد نیست از چه می‌گیرند شاهان از فقیران همتی؟ خارخار سیر گلشن نیست در خاطر مرا کز دل بی‌مدعا در سینه دارم جنتی بخت شور ما ز اشک لاله گون شرمنده نیست بر زمین شور باران را نباشد منتی می‌توانستیم کردن سایلان را بی‌نیاز گر سخن در عهد ما می‌داشت قدر و قیمتی چون ندانم آیه رحمت خط سبز ترا؟ کز برای دفع ارباب هوس شد تبتی زهر در زیر نگین چون سبزه باشد زیر سنگ چون لب لعل تو نوخط شد به اندک فرصتی؟ شکر کز جمعیت خاطر پریشان نیستم نیست صائب گر مرا چون دیگران جمعیتی