صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶۶۵

دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟ باده می‌خوردی و خون ما به ساغر داشتی سبزه باغ و بهار ما زبان شکر بود بر مسلمانان اگر رحمی تو کافر داشتی نیست امروز این گرانی پله ناز ترا شیر در گهواره می‌خوردی که لنگر داشتی نونیاز ناز چون خوبان دیگر نیستی دایم از شوخی تو در پیراهن اخگر داشتی ماه رخسار تو ناگردیده در خوبی تمام هر طرف چون ماه نو صد صید لاغر داشتی این زمان با غیر همدوشی، وگرنه پیش ازین تیغ در یک دست و در یک دست خنجر داشتی جان نثارت کرد و از اخلاص می‌کردی نثار صائب مسکین اگر صد جان دیگر داشتی